डॉक्टर्स आणि ट्रस्ट डिफिशिट

२००८ - ०९ च्या दरम्यान तब्ब्येतीच्या किरकोळ कुरबुरी सुरु झाल्या होत्या. शिफ्ट ड्युटीमुळे खाण्यापिण्याच्या अनियमित वेळा, सततचे प्रवास, बाहेरचे उद्योग (बाहेरख्याली नव्हे), नियंत्रणाबाहेरील काही गोष्टींचा ताण आणि अपुरी झोप ही त्याची कारणं आहेत हे ही कळत होतं पण वळत नव्हतं. याच दरम्यान एक छोटासा अपघात झाला आणि सक्तीने आठ दिवस आराम करावा लागला. पुन्हा कामाला लागल्यावर अगोदरच्या किरकोळ कुरबुरींनी जास्त त्रास द्यायला सुरुवात केली. मित्रमंडळींबरोबर लक्षणं शेअर केल्यावर बऱ्याच जणांनी डायबिटीस'ची शक्यता बोलून दाखवली. डायबिटीस संदर्भात एकच माहित होतं की एकदा हा आजार जडला कि तो जन्मभर पाठ सोडत नाही. यात बऱ्याचदा डॉक्टर लोक खूपच भीती घालतात आणि पेशंटची वाट लावतात हे फक्त ऐकून होतो. त्यामुळे डॉक्टरकडे जायला मन धजावत नव्हतं. पण दुसरा पर्यायही नव्हता. जवळपास सहा महिने चालढकल करत करत शेवटी बोरिवलीचं करुणा हॉस्पिटल गाठलं. पहिल्या भेटीत डॉक्टरांनीही अशीच शक्यता बोलून दाखवली. काहीही औषध लिहून दिलं नाही. मात्र सीबीसी पासून ते सोनोग्राफी पर्यंत ४ - ५ हजारांच्या टेस्ट करायला सांगितल्या. थोड्याश्या अनिच्छेने का होईना मी टेस्ट करून दोन दिवसांनी फॉलो अप साठी गेलो. डॉक्टरांनी माझ्या रोजच्या रुटीन विषयी चौकशी केली आणि सर्व रिपोर्ट काळजीपूर्वक पाहून प्रथम डायबिटीस वगैरेची शक्यता फेटाळून लावली आणि माझा जीव भांड्यात पडला. मात्र बिलुरुबीन का कायतरी वाढलंय आणि त्यामुळे काळजी नाही घेतली तर पुढे जाऊन पित्ताशयात खडे होऊ शकतात असं सांगितलं. विशेष काही पथ्यपाणी वगैरे नाही पण जगायचं असेल तर बाहेरचे सर्व उद्योग बंद करा आणि पुरेशी झोप घ्या असा प्रेमळ सल्ला देऊन एक महिन्यासाठी सकाळी आणि रात्री जेवणानंतर खाण्यासाठी एक गोळी डॉक्टरांनी लिहून दिली. एक महिन्यानंतर काही टेस्ट रिपीट करून मी पुन्हा फॉलो अप ला गेलो तेव्हा बहुतांश बिघडलेले पॅरामीटर्स बऱ्यापैकी नियंत्रणात आले होते. यात डॉक्टरांच्या 'प्रेमळ' सल्ल्यावर मी तात्काळ केलेल्या अंमलबजावणीचा जेवढा वाटा होता तेवढाच वाटा माझ्या त्यांच्यावरील विश्वासाचा होता जो त्यांनी पहिल्याच भेटीत निर्माण केला होता. आजकालच्या डॉकटर्स वरील हल्ल्याच्या घटना पाहिल्या तर 'ट्रस्ट डिफिशिट' हे सुद्धा त्याच एक कारण आहे. यावरही विचार व्हायला हवा. शेवटी काही असलं तरी अशा हिंसक हल्ल्यांचे समर्थन होऊ शकत नाही.