एक धडा असाही ...

धडा असाही ... २००२ च्या सुमारास मी माझ्या काही मित्रांसोबत डिलाइल रोड भागात पंचगंगा सोसायटीत रहायचो. ऑफिस दिंडोशी - मालाडला होतं. रोज सकाळी लोअर परेल वरुन 7:05 च्या लोकलने दादर आणि तिथुन ७:२१ ची गोरेगाव फ़ास्ट, पुढे स्टेशन ते दिंडोशी बसने प्रवास असा रोजचा दिनक्रम असायचा. एकेदिवशी नेहमीप्रमाणे गोरेगाव पूर्वेला ३४३ मधे बसलो. बस सुटायला पाचेक मिनिट वेळ होता. कंडक्टरने तिकिटं फाड़ायला सुरुवात केली. मी पैसे काढण्यासाठी खिशात हात घातला तर सुट्टे ३/- तर नव्हतेच पण त्यादिवशी मी पाकिट पण घरी विसरून आलो होतो. बस सुटायच्या आत पटकन खाली उतरलो. खरतर माझ्याच ऑफिस ला जाणारे अजूनही काहीजन बसमध्ये होते. त्यांच्याकडून पैसे उसने घेउन मी बसने जाऊ शकलो असतो. पण मी ठरवलं की थोडी शिक्षा / प्रयाश्च्तित्त घेतल्याशिवाय सुधारणा होणार नाही. कारण असं होण्याची ही दूसरी वेळ होती. मी तड़क आरे रोड पकडला आणि घामाघुम होत साडे नऊला दिंडोशी ऑफिसला पोहोचलो. घरी परतल्यावर दरवाज्याजवळच्या स्विचबोर्डवर एक फलक चिकटवुन टाकला ... "आपण काही विसरला तर नाहीत ना?" अशी फजीती त्यानंतर आजपर्यंत कधीही झाली नाही. #कुबेर_हम_भी_है_जोश_में @शैलेंद्र दिंडे 10/02/2016