पवन रघुनाथ आहेर

काही माणसं आपल्या कार्यपद्धतीने जिथं तिथं आपला ठसा उमटवत असतात. त्यातलाच एक म्हणजे पवन आहेर. त्याचा आणि माझा परिचय - ओळख - मैत्री १९९६ पासूनची. शासकीय तंत्रनिकेतन कोल्हापूरच्या हॉस्टेलवर आम्ही रहायचो. होस्टेलवर राहणाऱ्या गाबड्यांच्या अंगात जेवढे काही किडे असतात ते सगळे ह्या एका नरपुंगवाच्या अंगात ठासून भरलेले होते. त्यामुळे फॉर्मल ओळख वगैरे कधी कोणत्या राड्याच्या वेळी झाली हे नक्की सांगता येणार नाही. एवढ्या नाना कळा अंगात असणारा मनुष्य सिव्हिल इंजिनिअर बनल्यावर नेमक्या कशा बिल्डिंग बांधणार हा माझ्या दृष्टीने कायम औत्सुक्याचा विषय. कॉलेज संपल्यावर जवळपास १५ -१६ वर्षे काहीही संपर्क नव्हता. दोनेक वर्षांपूर्वी झुक्याच्या कृपेने पुन्हा आमची भेट झाली. सायबांनी सिव्हिल इंजिनिअरिंगला रामराम ठोकून फॉरेस्ट खात्यात नोकरी पत्करल्याच कळलं. हे ऐकून मला अजिबात धक्का वगैरे बसला नाही. आता सरकारी नोकर म्हटलं की जे सार्वत्रिक मत आहे तसंच माझंही मत बनलं. दरम्यान आळेफाटा इथं एका लग्नाच्या निमित्ताने जाण्याचा योग आला तेव्हा ओतूर या त्याच्या गावी प्रत्यक्ष भेट झाली आणि माणूस कसा स्वतः मध्ये बदल करू शकतो हे याची देही याची डोळा वगैरे बघितलं. वनखात्याची रुक्ष नोकरी करत असतानाच आपली अंगभूत creativity वापरून सरकारी योजना प्रत्यक्षात कशा राबवता येतील यासाठी हा नेहमी प्रयत्नशील असतो. नोकरीत फक्त पाट्या न टाकता प्रत्येक विषयाची शास्त्रीय माहिती घेऊन काम करणारा आणि ती सामान्य माणसापर्यंत फेसबुक सारख्या माध्यमातून पोहोचवणारा हा बहुतेक पहिला वनरक्षक असावा. हे सगळं लिहिण्याचं कारण म्हणजे आज सायबांचा वाढदिवस. पवन्या, जिकलंस रांड्या! शुभेच्छा तर नेहमीच तुझ्या पाठीशी आहेत. बाकी तुझं कामच तुला शिखरावर घेऊन जाईल यात शंका नाही. तुझा शुभचिंतक, शैलेंद्र दिंडे १५/१०/२०१६